Sejfy przeznaczone do przechowywania broni były z reguły dopasowane wielkością do krótkiej broni, zazwyczaj służąc jako skład dla broni obiektowej lub osobistej. Egzemplarze służące do składowania broni długiej były znacznie rzadziej spotykane, gdyż niewielu cywilnych użytkowników posiadało pozwolenia na takową. Wyjątkami były oczywiście koła łowieckie i drużyny myśliwskie, posiadające własne arsenały broni do polowań, głównie składające się ze strzelb gładkolufowych i karabinów powtarzalnych.

Sejfy do długiej broni myśliwskiej

sejf do broni myśliwskiejKoła łowieckie zazwyczaj zrzeszały członków nie posiadających własnej broni, lub też preferujących przechowywać wyposażenie w siedzibie stowarzyszenia, zazwyczaj wyposażonej w magazyn broni o wysokim poziomie bezpieczeństwa. W każdym takowym magazynie znajdował się bowiem wzmocniony sejf do broni myśliwskiej, spełniający najwyższe standardy bezpieczeństwa, wymagane do przechowywania długiej broni. Sejfy te nie były zwykle wyposażone w zaawansowane systemy bezpieczeństwa, gdyż ryzyko próby nieupoważnionego ich otwarcia było bardzo niskie, choć w dalszym ciągu należały do najbezpieczniejszych i najwytrzymalszych odmian sejfów służących do przechowywania broni osobistej. Były to odmiany wyższe i głębsze niż typowe sejfy do broni, gdyż myśliwskie karabiny i strzelby należały do broni dość długiej, zajmując dużo miejsca zwłaszcza jeśli były wyposażone w sprzęt optyczny, stosowany przez coraz to większą ilość profesjonalistów. Sejfy używane przez myśliwych wyposażane były w standardowe, fizyczne zamki szyfrowe, lub nieco nowsze odmiany elektroniczne. Z racji przeznaczenia, nie musiały być one bowiem zabezpieczone w tak ekstensywny sposób jak sejfy do składowania broni przydziałowej czy obiektowej. Skorupy sejfów były jednak identyczne z tymi, na których podstawie budowano bardziej zaawansowane odmiany sejfów do przechowywania broni, więc były całkowicie ogniotrwałe i ognioodporne, oraz równie wytrzymałe, znosząc bez szwanku wszelkie próby otwarcia za pomocą narzędzi elektrycznych, palników acetylenowych, jak również materiałów wybuchowych służących do wyburzeń.

Spełniały one więc wszystkie normy ustawowe, obowiązujące w kołach łowieckich. Wnętrza sejfów nie były zwykle dzielone na przegrody, przede wszystkim służąc do składowania samej broni, do której akcesoria i amunicja przechowywane były w mniejszych sejfach. Owe sejfy preferowane były przede wszystkim z racji ceny, o wiele niższej niż koszty bardziej zaawansowanych modeli z nowszymi odmianami zabezpieczeń elektronicznych.