Występuje wiele rodzajów analizy cząstek. Laboratoria zajmują się tym, co wchodzi w obszar ich obowiązków, jednak największa liczba skupia się na analizowaniu wielkości cząstek. Również w tej jednej dziedzinie odnaleźć możemy wiele metod, które pomagają osobom pracującym w laboratoriach w sprawnym i w miarę bezbłędnym analizowaniu tych małych fragmentów materii.

Wybrane metody analizy wielkości cząstek

analiza wielkości cząstekWielkość cząstek to jedna z najważniejszych wielkości dla optymalizacji właściwości fizycznych surowców, półproduktów lub produktów pod kątem ich płynięcia, właściwego mieszania i jednorodności. Do analizy tej wartości stosuje się wiele metod, między innymi analizę sitową, sedymentacyjną oraz metody dyfrakcyjne i przepływ prądu. W trakcie każdej poprawnie wykonanej analizy można określić takie parametry, jak klasa ziarnowa, frakcja ziarnowa, frakcja podziarnowa, frakcja nadziarnowa, udział frakcji oraz rozkład wielkości cząstek. Analiza sitowa skupia się na określeniu wielkości cząstek w zakresie 45 – 180 µm. Polega ona na przesiewaniu określonej ilości materiału sproszkowanego przez sita, które mają różnorodną średnicę oczek. Pozwala to na określenie masy i udziału procentowego poszczególnych frakcji, a także wyznaczenie histogramu i krzywej sumarycznej. Analiza wielkości cząstek metodą sedymentacyjną otrzymywana jest za pomocą zjawiska opadania cząstek w cieczy. Zgodne jest to z zasadą, że im większe cząstki, tym szybciej opadają. Przyrządy, które służą do takiej analizy to między innymi pipeta Andreasena lub waga sedymentacyjna. Zakres metody jest zależny od wykorzystywanego sprzętu i może zawierać się w przedziale albo 0.05 – 60 µm, albo 1 – 150 µm. Kolejna metoda to metoda dyfrakcyjna, która w głównej mierze wykorzystuje zjawisko dyfrakcji promieni świetlnych, rentgenowskich lub lasera na cząstkach, które znajdują się w zawiesinie. Pomiar ten rejestruje natężenie i wielkość załamania promieni, co pozwala na określenie wielkości i udziału procentowego danej frakcji cząstek. Zakres tej metody to 1.5 – 20 µm. Ostatnia wspomniana wcześniej metoda to metoda przepływu prądu, w której cząstki zanurzone są w cieczy przewodzącej. Opadające fragmenty zmieniają oporność układu, co skutkuje powstaniem impulsu elektrycznego. Jest on proporcjonalny do objętości cząstek. Zakres tej ostatniej metody zawiera się w największym przedziale 0.4 – 1200 µm.

Badanie wielkości cząstek to temat bardzo obszerny i zawierający wiele ciekawych szczegółów. Ta czynność odnajduje zastosowanie na przykład w biodostępności, określaniu faktury kosmetyków, twardości tabletek lub jednolitości dawki substancji czynnej. Udowadnia to nam, że choć taka analiza brzmi dla większości ludzi kosmicznie, to z jej efektami mamy do czynienia na co dzień.

Close Menu